6 June 2017

Over de kracht van bloggen, positief denken en de bril waardoor je naar het leven kijkt

Drie soorten blogs

“Wat denk jij dat de waarde is van Aap Blog Mies?” vraag ik aan Tanja die al vanaf oktober vorig jaar meeblogt op dit platform tegen eenzaamheid.

“Mensen kunnen hun verhaal doen en andere deelnemers bieden een luisterend oor. Het is mooi om te zien dat bijna iedereen op elkaar reageert en dat mensen ook echt begaan zijn met elkaar. Het is als het ware toch een soort community.”

“Wat voor een verhalen zie jij vooral geplaatst worden op het blog?”

“Ik zie eigenlijk twee soorten. De eerste zijn de persoonlijke verhalen waarin mensen ontboezemingen doen over hun privéleven of hun gevoelens uiten. Je ziet dat hier vaak erg tactvol op word gereageerd door de anderen. De tweede soort zijn eigenlijk meer nieuwtjes: berichten over wat iemand heeft meegemaakt op een dag of wat er is gebeurd bij hem of haar in de omgeving. Het mooie vind ik dat de toon en aard van de berichten in balans is; er worden zowel heftigere als lichtere verhalen verteld. In het begin was ik er bang voor dat er teveel vanuit het negatieve zou worden geblogd, maar al snel werden er ook hele positieve verhalen geplaatst. Misschien is er trouwens nog een derde soort blogs, dat zijn stukken waarin een onderwerp naar voren wordt gebracht, maar dat komt misschien meer vanuit jou als organisator. Zo stelde je tijdens een van de blogworkshops de vraag “wat betekent eenzaamheid voor jou?” en liet je ons dit op het blog beantwoorden. Ik vond het overigens erg prettig om de gezichten van medebloggers te zien tijdens zo’n bijeenkomst. Het schept een band en haalt het een beetje uit de anonimiteit, terwijl Aap Blog Mies anoniem bedoelt is, of niet?”

“Ik denk dat Aap Blog Mies deels anoniem is en deels niet. Omdat het een besloten omgeving is, bied je mensen de veiligheid om het niet met iedereen te delen, zoals bijvoorbeeld collega’s van werk. Maar binnen het blog komen mensen weer vrij dicht bij elkaar en zoals je zegt ontmoeten ze elkaar ook daadwerkelijk tijdens de blogworkshops of tijdens bijeenkomsten die door deelnemers zelf worden geïnitieerd.”

“Wat bij zo’n hechte gemeenschap trouwens wel gaat spelen, in ieder geval voor mij was dat zo, is dat mensen die nieuw toetreden tot het blog, in een clubje terechtkomen waarin iedereen elkaar al kent en vertrouwelijk met elkaar omgaat. Ik keek eerst de kat uit de boom voordat ik mijn eerste bericht durfde te plaatsen. Wat gelukkig heel fijn was, was dat ik meteen liefdevol werd ontvangen door anderen middels hun positieve en bemoedigende reacties op mijn eerste blogpost.”

Bloggen nuanceert

“Waarom wilde je meedoen?”

“Ik heb een tijd een eigen blog gehad waarop ik zeer persoonlijke verhalen schreef. Ik durfde me heel open en kwetsbaar op te stellen omdat ik onder een alias blogde; zelfs mijn profielfoto had ik via internet van iemand anders gepikt. Ik hield daarop een dagboek bij, maar na een tijdje raakte ik ontmoedigd omdat er nagenoeg niemand was die op mijn stukken reageerde. Toen ik later over Aap Blog Mies las, ik geloof via een stukje in het AD, leek het me leuk om dat te gaan proberen.”

“Je moet ook gezien hebben dat Aap Blog Mies niet zomaar een blogplatform is, maar dat het juist bedoeld is tegen eenzaamheid. Iets daarin moet je toch getrokken hebben en ik weet inmiddels dat jij ook eenzaamheid hebt ervaren. Wanneer was dit?”

“Zo’n half jaar geleden ben ik mijn baan kwijtgeraakt en daarna viel ik voor mijn gevoel in een zwart gat. Ik had natuurlijk nog altijd mijn man, kinderen, vrienden en familie, toch voelde ik mij eenzaam. Het is ergens zo frappant dat dat kan. Op Aap Blog Mies zie ik zoveel verschillende mensen in verschillende situaties, de meeste hebben een partner en ook zijn er zelfs veel met een baan. Toch voelen zij zich op de een of andere manier eenzaam. Dit brengt voor mij nuance in mijn eigen situatie.”

Baan kwijt

“Wanneer had jij het besef, dat jij je eenzaam voelde?”

“Ik zette mij dag en nacht in voor mijn werk, zo ervoer ik dat althans. Het was voor mij heel belangrijk. Toen ik daar weg moest zonder dat ik dat zelf wilde, dacht ik ineens: waar heb ik dan veertig jaar lang mijn tijd aan besteed? En wat zegt het over mij dat ik het al die tijd zo ontzettend belangrijk vond? Ik was zo gecommitteerd aan mijn werk dat mijn ontslag voelde alsof mijn kinderen bij me weggingen. Gaandeweg ben ik gaan beseffen dat dit gevoel, het slachtofferschap en de eenzaamheid, een keuze is. Uiteindelijk is de bril waardoor jij naar het leven kijkt bepalend voor je ervaring.”

“Door wat voor een bril keek je dan precies?”

“Ik zag alles negatiever en veel ging aldoor gepaard met het hebben van zorgen. Zo heb ik bijvoorbeeld weinig kunnen genieten van toen de kinderen klein waren. Mijn man had een eigen zaak en was veelal aan het werk. Ik kon me in die situatie best gevangen voelen: “waar bleef ik?” vroeg ik me af. Nu pak ik juist veel tijd voor mezelf en probeer los te laten dat alles een doel moet hebben. Als ik nu de trein pak om ergens onbekends uit te stappen voor een mooie fietstocht, voel ik me nog steeds weleens schuldig. Dan denk ik: mijn collega’s zijn nu gewoon aan het werk terwijl ik een lekker stukje aan het fietsen ben, is dat wel zo eerlijk? Ik besef dat ik mezelf dat schuldgevoel aanpraat en dat ik ook een positieve dialoog met mezelf kan aangaan. Soms zeg ik in gedachten op de fiets: jij mag hier nu zijn en je mag daar van genieten. De enige die kan zeggen dat ik dat niet mag doen, ben ikzelf.”

“Heb je dit inzicht te danken aan de eenzaamheid?”

“Ik denk het wel. Door mijn ontslag was mijn structuur geheel weggevallen, zoals dat bijvoorbeeld bij topsporters gebeurd wanneer zij te oud zijn geworden voor de sport die ze beoefenen. Alles waar zij zich dag in dag uit voor inzetten valt in een keer weg. Ook op sociaal vlak, aangezien je geen onderdeel meer bent van dezelfde club mensen in hetzelfde wereldje. Mijn collega’s waren er ook voor mij om dagelijks dingen mee te delen en sommige beschouwde ik zelfs als mijn vrienden. Nu dit leven plots achter mij is komen te liggen, heb ik het idee dat ik mezelf opnieuw moet uitvinden. Ik zie dit als mijn persoonlijke worsteling, zoals iedereen in het leven bepaalde fasen moet doorlopen. Het mooie aan het blog vind ik, zoals ik al eerder aangaf, dat het nuanceert. Je ziet door de berichten die worden geplaatst dat iedereen wel ergens mee worstelt en dat het dus heel menselijk is. Je beseft dat je hierin niet alleen staat.”

De bril waardoor je naar het leven kijkt

“Zie je het als iets positiefs, dat je jezelf nu opnieuw moet uitvinden?”

“Ik zie het als een kans om te leren. Waar ik me nu vooral op richt, is om meer te genieten en me minder zorgen te maken.”

“Hoe doe je dat?”

“Door aan de ene kant mezelf dus positief toe te spreken wanneer negatieve gedachten opkomen en aan de andere kant door zaken te mijden die mij bezorgd kunnen maken. Wat dat betreft zie ik het steeds meer als een geschenk dat ik mijn baan kwijt ben. Ik begin mijn dagen nu blanco; ik moet niks. Nu kan ik het er van nemen en kan ik eindelijk de vrijheid pakken; ik kan doen wat ík wil. Het zal dadelijk, als ik weer een baan heb, de kunst worden om dit gevoel van vrijheid vast te blijven houden ondanks het feit dat ik dan weer meer dingen moet.”

“Hoe zie jij vrijheid? Zie jij dit als iets dat binnenin jou zit, als iets dat van buitenaf bepaald wordt of door een combinatie van beiden?”

“Ik denk dat een groot deel toch bepaald wordt door de bril waarmee jij situaties in je leven bekijkt. Zo kon ik bijvoorbeeld in het verleden moeilijk genieten van vakanties. Je zoekt dan bij uitstek een omgeving op waarin je vrij kunt zijn van zorgen. Toch nam ik ook daar weer veel teveel verantwoordelijkheid op me. Zo was er altijd enige spanning tussen mijn oudste zoon en mijn man die niet zijn vader is. Ik kon het niet loslaten om me daar zorgen over te maken. Ik besef nu steeds meer dat ik dingen niet te groot moet maken. Zaken lossen zich vaak vanzelf op, ook zonder mijn inmenging, en zorgen in mijn hoofd dragen al helemaal niks bij aan situaties, ze maken het eerder erger. Vaak gingen mijn zorgen ook gepaard met een schuldgevoel, alsof ik zelf zou falen wanneer een situatie niet onder controle kon worden gehouden. Feit is dat het leven veel te complex is met zóveel factoren die meespelen; ik ben maar een klein radartje in het grote geheel. Kijk ook naar mijn werk, veertig jaar lang heb ik gedacht dat ze niet zonder mij zouden kunnen. Nu ben ik weg en alles gaat gewoon door, alsof ik nooit van enig belang ben geweest. Wat wel grappig is om te zien, is dat degene die mijn plaats heeft vervangen tegen precies dezelfde problemen oploopt als ik destijds. Voor mij is dat ook weer een bewijs dat niet alles aan jezelf ligt. Op het blog schrijven deelnemers over soortgelijke problemen waar ze tegenaan lopen en vaak herken ik mezelf in de manier waarop ze ermee omgaan. Het is zó menselijk.”

“Je zegt dat niet alles aan jezelf ligt. Heb je misschien ook een periode gehad waarin je boos was en anderen de schuld hebt gegeven van wat jou is overkomen?”

“Dat ik heb ik voor een deel wel gehad ja. Maar nu geef ik niemand anders meer de schuld. Ik ben veel boeken gaan lezen over slachtofferschap en mede daardoor tot het inzicht gekomen dat je daar niks mee opschiet. Alleen ikzelf kan iets veranderen, kan dingen positief bekijken en kan uit de rol van slachtoffer stappen. Als ik nu met mijn oud-collega’s praat, ben ik niet meer degene die haar baan is kwijtgeraakt, maar iemand die positief op zoek is naar nieuw werk.”

Een lekker soepje

“Zou je kunnen zeggen dat je door de eenzaamheid een gelukkiger mens bent geworden?”

“Ik ben nu in ieder geval een andere weg ingeslagen waarop ik steeds meer de schillen van mezelf afpel van wie ik niet ben en van wat er niet toe doet. Ik zie deze weg als een keuze en daarmee zie ik eenzaamheid ook als een keuze: je kan erin blijven hangen of je kan je omdraaien en een andere richting opgaan. Op de nieuwe weg die ik ben ingeslagen kies ik voor positiviteit en probeer ik mezelf daar steeds weer aan te herinneren. Vaak zit het hem in kleine dingen. Zo neem ik bijvoorbeeld vaak een salade mee op de vele fietstochten die ik tegenwoordig maak. Wanneer het dan begint te regenen, kan ik denken: hè, wat vervelend, nu kan ik mijn zelf meegebrachte lunch niet lekker op een bankje buiten in de zon nuttigen. Als zo’n gedachte opkomt, herken ik hem als negatief en bedenk ik dat ik het ook anders kan bekijken. Want als ik toch gedwongen ben om ergens binnen te zitten, kan ik net zo goed een lekker soepje bestellen en er op die manier van genieten dat mijn vooropgestelde plan in werkelijkheid anders verloopt.”

“Als het ware moet je een bepaalde mate van flexibiliteit hebben om het hoofd te kunnen bieden aan onverwachte zaken.”

“Ja, maar ik moet voor mezelf toch ook een koers hebben. Het is dus niet zo dat ik alles volledig loslaat en op de bonnefooi leef. Ik zou er niet tegen kunnen om echt van keuze tot keuze te leven, er moet wel een plan zijn.”

“Wat is jouw plan nu?”

“In ieder geval weer aan een nieuwe baan zien te komen, maar tegelijk genieten van het feit dat ik deze baan nog niet heb gevonden door zoveel mogelijk de positieve kant van zaken te bekijken. De goeroes uit India onderschrijven een dergelijke levensinstelling. Zo las ik eens van Osho, de voormalige Bagwan, dat als je ergens weerstand op voelt, je dit kunt aangrijpen als een les om dingen om te draaien naar het positieve. Zelf gaf ik al het voorbeeld met het ‘soepje’, maar ook bijvoorbeeld kleding strijken is zo’n handeling die ik nu veel positiever ervaar. Ik doe het nog steeds niet graag, maar ervaar het nu wel veel meer als rustgevend en iets dat nu eenmaal moet gebeuren. Deze wijsheid was eerder in mijn leven niet tot mij doorgedrongen. Ik heb zelf moeten ervaren wat het negatieve aan negatief denken is en wat het met je kan doen als je dit om weet te draaien.”

Tekst & Interview: Sander Ritman
Beeld: Tanja

Lees ook: Een intiem gesprek over relaties, vriendschap en eenzaamheid met blogger Stipt

 

Wil je meebloggen?

Zou je zelf ook graag een blog willen bijhouden op dit platform? Wil je meelezen met alle verhalen en daaronder je bewondering kunnen uitten? Aarzel dan niet langer en geef je op voor Aap Blog Mies.

Deze blogpost is geschreven door: Sander