19 June 2017

Over eenzaamheid in nabijheid van de ander

“Waarom heb jij je aangemeld voor Aap Blog Mies?”

“Ik vind het heel apart dat hoewel ik in een relatie zit, ik me toch eenzaam kan voelen. Op het moment dat ik mij voor Aap Blog Mies opgaf, had ik heel sterk dat gevoel en vroeg ik mezelf dikwijls af of ik nog wel iemand mocht zijn? Ik had het gevoel heel erg alleen te staan hierin.”

“Waar kwam dat gevoel vandaan?”

“Ik voelde me vaak niet begrepen door de mensen om mij heen. Tegelijkertijd vind ik het heerlijk om soms alleen te zijn. Dit kwam er echter niet van omdat mijn man zich afhankelijk opstelde sinds zijn tia, waardoor ik het gevoel had niet meer aan mijzelf toe te komen.”

“Was de situatie anders voor de tia?”

“Hij was toen veel vaker vrolijk en gezellig en maakte grapjes, hoewel hij altijd wel wat neerslachtig van aard is geweest. Maar sinds het infarct werd de somberte overheersend. Regelmatig gaf hij aan dat het leven niet meer leuk was.”

“Wat deed dat met jou?”

“Ik vond het heel erg wanneer hij dat zei. Ik wil niet zonder hem. Het vervelende was dat hij niet meer kon zien wat zulke uitspraken met míj deden, waardoor ik steeds meer aan mezelf ging twijfelen.”

“En toen ging je bloggen op Aap Blog Mies?”

“Ik schreef altijd al stukjes, alleen publiceerde ik deze niet via internet. Soms schreef ik het weleens op een los blaadje en legde ik het ergens in huis op een plek waar hij vaak zit, als een stille hint.”

Mijn eerste blogbericht las ik aan hem voor

“Weet hij dat je meedoet aan Aap Blog Mies?”

“Ja. In het begin had hij er wel moeite mee, omdat hij dacht dat ik sommige dingen niet aan hem vertelde en wel op het blog schreef. Er speelde volgens mij ook een soort jaloezie mee: hij zou zich ook willen uiten, maar heeft dit nooit goed gekund. Ik heb mijn eerste blogbericht, getiteld Samen alleen, aan hem voorgelezen. Dat vond hij heel mooi en het maakte meteen wat los, zowel bij mezelf als bij hem.”

“Wat maakte het los bij jou?”

“Ik ging me sterker voelen door alle reacties die ik kreeg op Aap Blog Mies. Het stuk dat ik plaatste was een gedicht waarin ik wat abstracter vertel over wat er in me omgaat, maar toch kwam mijn gevoel precies over op de anderen zoals ik het bedoelde. Dat gaf mij energie en ook de moed om het mijn partner te laten lezen.”

“Hoe reageerde hij?”

“Hij zei: dit zouden meer mensen moeten lezen.”

“Veranderde dit iets aan jouw gevoel van eenzaamheid?”

“Absoluut. Ik ging me steeds sterker voelen, kreeg meer zelfvertrouwen en besefte dat ik mezelf mocht zijn. Ook collega’s merkten dit. Ik was altijd heel trouw en deed gewoon wat mij werd opgedragen. Ik nam altijd een ondergeschikte rol aan en was er om anderen te ondersteunen, nooit om zelf te schitteren of om mijn kop boven het maaiveld uit te steken. Nu kom ik voor mezelf op en durf ik mijn grenzen aan te geven. Ik merk dat dit op mijn werk juist als positief wordt ervaren.”

“Wat maakte het gedicht los bij jouw man?”

“Hij besefte in een keer wat zijn gedrag deed: hij werd zich bewust dat hij zo weinig rekening met mij hield. Precies dat maakte mij eenzaam en gaf mij het gevoel dat ik het nooit goed deed: of ik deed teveel in zijn ogen, of te weinig. Het had dus ook met waardering te maken. Door het gebrek daaraan werd ik steeds onzekerder.”

Ik voelde me niet gewaardeerd

“Hoe denk je dat waardering te maken heeft met eenzaamheid?”

“Als je gewaardeerd wordt, voel je dat, daar krijg je kracht van. Nu zit mijn man opnieuw in een lastige situatie omdat hij een zware operatie heeft ondergaan. Hij gaf me bonbons en een boek omdat ik zoveel voor hem beteken in deze moeilijke tijden. Dit is zijn manier om zijn waardering voor mij te tonen. Dikwijls hoor ik ook lovende woorden via mijn oudste zoon, maar zelf rechtstreeks emoties tonen doet hij weinig. Dit heeft denk ik te maken met hoe hij is opgevoed en misschien ligt het ook wel aan de generatie waar wij toe behoren.”

“Zou hij zich ook eenzaam voelen?”

“Nu sowieso, want door de operatie kan hij geen kant op. Maar daarvoor denk ik ook wel. Hij heeft het altijd lastig gevonden om aandacht te vragen van anderen. Als hij het van mij vroeg, was het vaak wat onbeholpen en moest ik meteen voor hem klaarstaan. Volgens hem was ik altijd met mijn werk bezig, terwijl dat helemaal niet zo was.”

“Heeft de operatie van jouw man jullie dichter bij elkaar gebracht?”

“Dat denk ik wel. Hij laat mij nu veel vrijer, terwijl hij me daarvoor meer claimde. Hij accepteert de situatie hoe hij is.”

“Hoe zou je afgelopen periode omschrijven?”

“Als het beklimmen van een hele hoge berg, die we weliswaar samen, maar toch ook alleen op moeten lopen.”

“Zit eenzaamheid in jezelf, ligt het aan de situatie of is het een combinatie van beide?”

“Ik denk dat het latent bij iedereen aanwezig is en dat het door situaties voelbaar wordt.”

“Hoe voelt dat dan, wanneer het aan het oppervlak komt?”

“Het zijn vaak speldenprikjes die gepaard gaan met gedachten als: dat overkomt mij weer. Maar vaker is het een soort onbestemd gevoel en ben ik me er niet bewust van waar het vandaan komt. Het heeft denk ik ook met onzekerheid te maken.”

Door Aap Blog Mies kreeg ik meer zelfvertrouwen

“Hoe gaat het nu met je?”

“Op dit moment vinden wij als gezin allemaal onze weg met betrekking tot de ziekte van mijn man. Ik krijg veel steun van onze zoons.”

“Ja, maar hoe gaat het met jouzelf? Voel je je nog eenzaam?”

“Het gaat echt beter met me en ik voel me minder eenzaam. Dat komt vooral door al het zelfvertrouwen dat ik de laatste tijd heb gekregen, iets waar Aap Blog Mies me zeker bij geholpen heeft.”

“Zou je Aap Blog Mies anderen aanbevelen?”

“Ja, maar ik denk wel dat de meeste mensen een zetje nodig hebben. Wat voor mij overigens wel heel fijn is, is dat alles binnen een besloten omgeving plaatsvindt en dat je er onder een pseudoniem kunt schrijven”

“Als jij dat zetje zou moeten geven, hoe zou je dat doen?”

“Iemand zou een voorbeeld moeten krijgen van een blogbericht dat door een deelnemer geplaatst is. Daarbij zou diegene ook de mooie en bemoedigende reacties moeten kunnen zien van de medebloggers en dan daarna nog eens de reactie van degene die het blog geschreven heeft: wat heeft die persoon eraan gehad, wat heeft het met hem of haar gedaan?”

“Mooi dat je dat zegt, want dat laatste is volgens mij precies wat je tijdens dit interview vertelt hebt. Ontbreken alleen nog jouw gedicht en de reacties daarop. Zou ik die onder dit interview mogen plaatsen?”

“Ja, van mij wel.”

Samen alleen – het eerste blog van Kitty op Aap Blog Mies

Je zit naast me.

We praten, er wordt niets gezegd.

Je kijkt me aan en ziet mijn mond open en dicht gaan,

zoals een brievenbus opent en sluit als de post op de deurmat valt.

Je reageert niet op wat ik zeg.

Je bent verdiept in je eigen gedachten en denkbeelden,

die ik volgens jou behoor te volgen.

Het wordt steeds minder duidelijk voor mij,

wie ik zelf ben, of wie ik volgens jou behoor te zijn.

De gezamenlijke weg is eenrichtingverkeer geworden,

waarin alleen ik nog luister en praat,

maar in jouw ogen niets meer zeg.

Vandaag moet ik linksaf, morgen rechtdoor en overmorgen rechtsaf.

Aan niets kan ik zien welke wind er waait.

Het weerbericht wordt er niet bij gegeven.


Als je ontspannen bent, rust hebt in je hoofd en je arm om mij heen slaat,

zijn we weer even samen en voel ik me gelukkig.
De reacties op dit blogbericht


Ivana

“Dag Kitty, mooi gedicht, moeilijke situatie. Fijn dat je hierover schrijft. Groetjes, Ivana”


Kitty

“Hallo Ivana. Bedankt voor je reactie. Het schrijven is een mooie uitlaatklep. Nu voor het eerst via een blog.”
Sander

“Hoi Kitty, heel mooi geschreven over eenzaamheid in nabijheid van de ander. De geest kan aardig afdwalen en meebewegen op voor de ander onbekende winden. Bij windstil ontmoet je elkaar weer, dan is het rustig en ben je gelukkig. De wind blijft echter steeds weer opsteken. Het zou mooi zijn als hij gewoon langs jullie beiden blaast, in het besef dat het maar wind is.

Bedankt voor het delen van dit persoonlijke en openhartige verhaal.”
Kitty

“Hoi Sander. Het was best bijzonder om dit zo voor het eerst op Aap Blog Mies te doen. Ik schrijf al veel langer voor mijzelf en het helpt enorm om alles een plekje te geven.”
Sander

“Ja, dat kan ik me voorstellen, het is ook bijzonder. Zo’n persoonlijk verhaal deel je niet zomaar met iedereen. Terwijl het toch iets is dat je graag wil delen. Fijn dat je dat nu hier kan doen. Bedankt ook voor je vertrouwen.”
Anoniem

“Mooi gedicht en bijzonder dat je je zo kwetsbaar opstelt. Ik ben er stil van.”
Kitty

“Bedankt voor je reactie. Voor mij helpt het om het donkere in woorden te vatten om zo het licht te blijven zien. En.. dat zie ik gelukkig voldoende.”
Aletta

“Zeker mooi en inderdaad fijn dat je dit wilt delen op het blog!”
Tekst & Interview: Sander Ritman
Beeld en gedicht: Kitty

Lees hier het vorige openhartige interview uit een serie van vijf, met Richard de Zwijger: Over het verlies van land, liefde, geheugen en een balkon dat niet hoog genoeg is

Wil je meebloggen?

Zou je zelf ook graag een blog willen bijhouden op dit platform? Wil je meelezen met alle verhalen en daaronder je bewondering kunnen uitten? Aarzel dan niet langer en geef je op voor Aap Blog Mies.

Deze blogpost is geschreven door: Sander