24 December 2017

Wie zit er nu te wachten op jouw verhaal?

Dit verhaal is ingezonden door Kyki Vermaire voor de actie #bloggentegeneenzaamheid waarmee Aap Blog Mies aandacht vraagt voor het onderwerp eenzaamheid. De illustratie bij dit blog is gemaakt door Nour Daghestani.

Dit blog is de elfde in een serie verhalen en gedichten waarin mensen worden uitgedaagd om de vraag ‘Wat betekent eenzaamheid voor jou?’ te beantwoorden. Vanwege de hoeveelheid inzendingen verschijnen de stukken ook na de kerst nog op Aap Blog Mies en zijn ze te volgen via het Facebookevenement: Bloggen tegen eenzaamheid.

In de put

Eenzaamheid, wanneer je geen connectie voelt met mensen, je gezelschap en/of je leven, dan is dit natuurlijk lastig. En niet alleen het laatste kwartaal van het jaar – je weet wel, die donkere maanden – maar het gehele jaar… Of misschien wel je hele leven. Je mist contact met mensen, maar je broek zakt al af bij het cliché “trek er eens op uit, ga op zoek naar vrienden.” Liever laat je dan je broek uit en kruip je weer terug in je bed, want daar is het warm en veilig.

Ze zeggen dat eenzaam betekent dat je geen enkele connectie kunt vinden met mensen. Je bent op zoek naar een emotionele band met iemand, maar omdat deze blijft ontbreken bestaat het risico dat je jezelf steeds meer van de wereld afzondert. Nu staat deze aardkloot soms behoorlijk bol van probleem van verschillende niveaus. Het feit blijft dat jouw eenzaamheid heel dichtbij is, misschien wel te dichtbij. Een bepaalde vorm van eenzaamheid kun je echter ook afdwingen, door heel bewust contact met een bepaalde doelgroep uit te schakelen, maar is het dan nog eenzaamheid, of is het dan assertief zijn anno 2017 en sta je volledig in je eigen kracht, want jij mag er zijn?

Eenzaamheid vreet aan je. Aan je zelfvertrouwen, aan je eetlust, vechtlust, optimisme, spontaniteit, positiviteit en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mensen die eigenlijk je antwoord niet willen horen, terwijl ze wel de vraag stellen hoe het met je gaat. Best vreemd, toch..? Misschien wordt er in de huidige maatschappij ook verwacht dat je snel, snel, snel gaat. Een vraag stellen, maar eigenlijk geen tijd hebben voor het antwoord, totdat er niemand meer naar jou wilt luisteren. Totdat je zelf in de eenzame, diepe put beland, waar de uiterste puntjes van zonnestralen het nét niet halen om te schijnen, de put die zo eenzaam is dat jouw eigen stem jezelf verlaat en als het nacht wordt, dan kunnen de maan en de sterren je niet bereiken met hun twinkelende lichtjes. De muren om je heen die langzaam zorgen voor isolatie. Je sluit jezelf af van de wereld en blijft alleen over.
Als je dan een keer een goede dag hebt, een denkbeeldige touwladder hebt geknoopt en uit je put klimt om moeite te doen om wel naar die ene verjaardag te gaan, of dat verplichte bezoekje bij familie, dan is het altijd weer dat verrekte hoofd wat gaat malen. Tijdens gesprekken val je weg, je zinkt weg in gedachten, terug naar die diepe put die nu opeens voelt als een veilige omgeving waar je naar smacht. Want wie zit er nu te wachten op jouw verhaal?

Als ik je zie, dan zie ik je graag, maar vooral hoor ik je graag. Ik zal het je eerlijk zeggen als ik even ben afgeleid – dat gebeurt namelijk best snel bij mij, zonder dat ik dat wil. Het is dan niet dat ik niet wil luisteren, want als dat zo is dan zou ik het je ook zeggen. Jouw antwoord op mijn vraag ‘hoe gaat het met je?’ respecteer ik. Het liefst kijk ik je in de ogen en lees ik jouw blik. Je mag ons oogcontact met woorden aanvullen, maar misschien zijn ze dan al overbodig. Als ik in de put zit, vind ik het prettig om iemand om mij heen te hebben die zo nu en dan eens die eerdergenoemde touwladder over de rand kan gooien, op zo’n manier dat ik er zelf ook een beetje voor moet werken. Als ik er eenmaal uit ben, doe ik graag hetzelfde voor iemand anders. Als jij wilt vertellen, wil ik luisteren en dan bedoel ik ook écht luisteren.

-Kyki Vermaire-

Nour Daghestani
Illustratie: Nour Daghestani

Over de auteur
Kyki Vermaire (38) uit Breda denkt, schrijft, observeert en leert. Ze houdt onder andere van koken, en dus ook van eten, lezen en muziek.
www.kykivermaire.nl

Over de illustrator
Nour Daghestani komt uit Syrië: zijn beroep is het maken van animatiefilms en illustraties. Hij vond het heel leuk om de tekeningen voor Aap Blog Mies te maken omdat tekenen zijn grootste hobby en passie is. Nour is de tekenaar van de illustraties voor de film ‘Wat betekent eenzaamheid voor jou?’ die voor Aap Blog Mies werd ontwikkeld.

Wat betekent eenzaamheid voor jou?

Wil je zelf graag leren bloggen en werken aan jouw eenzaamheid, meld je dan aan voor een van de blogworkshops in het nieuwe jaar. Meer info vind je in dit blogbericht.

Neem contact op

Bent u beroepshalve geïnteresseerd in Aap Blog Mies, zou u graag als vrijwilliger willen meehelpen of zou u met uw organisatie een samenwerking willen aangaan? Neem dan contact op met initiatiefnemer Sander Ritman via sander@aapblogmies.nl. Ook voor overige vragen kunt u hier terecht.

Deze blogpost is geschreven door: Sander